Het werk van Anjet verkent existentiële vragen die voortkomen uit het leven zelf: waar hoor ik thuis, heeft hoop ook een schaduw, wat is de betekenis van afzondering, en in hoeverre bepaalt een naam wie we zijn. Vaak vormt een vraag het vertrekpunt van haar werk; soms is het juist het materiaal dat haar uitnodigt om ermee aan de slag te gaan, waarna de betekenis zich gaandeweg ontvouwt.

Anjet werkt voornamelijk met handgereedschap zoals hamer, klopper, beitel en guts. Haar materialen hebben tijd nodig gehad om te ontstaan, en daarom hanteert zij een traag, aandachtig werktempo dat ruimte laat voor observatie en concentratie. Het fysieke contact tussen beitel en steen, guts en hout, de noodzakelijke vernietiging om tot vorm te komen, de onomkeerbaarheid van elke slag en de ‘schriftuur’ die het gereedschap achterlaat, zijn essentieel onderdeel van haar proces.

De sculptuur die langzaam ontstaat, nodigt haar telkens opnieuw uit tot niet-weten: tot stilstand, tot kijken en tot het herkennen van wat er al aanwezig is.

Beth Wong (Hong Kong, 1998) haar oeuvre is een verzameling poëtische fragmenten uit haar directe omgeving. Wong is vooral geïnteresseerd in de verhalen die over het hoofd worden gezien en materialen uit de stadsrand. Ze onderzoekt ook de diepgaande impact van haar omgeving, met name over de aanpassing aan een nieuw land en het gevoel om erbij te horen. Door schilderkunst met verschillende media te combineren, vertaalt ze wat ze observeert om een alternatieve interpretatie van de werkelijkheid te geven. Beth is woonachtig en werkzaam in Groningen.

Foto: Paul Meek

Rita Hoofwijk is een Nederlandse kunstenaar en werkt vanuit Nederland, Brussel en de plekken waar haar praktijk haar brengt. Zij werkt site-responsief en werkt internationaal samen met uiteenlopende partners binnen de artistieke en curatoriële praktijk. Haar werk is geworteld in een aandachtige, sensitieve betrokkenheid bij de omgevingen waarin het zich ontvouwt.

Deze benadering resulteert in werk dat zich uitstrekt over audio, tekst, ruimtelijke interventies en performatieve vormen, waarbij het lichaam vaak wordt betrokken en een verstilde, immersieve kwaliteit centraal staat. Vertrekkend vanuit de bestaande context van elke plek creëert zij openingen die de omgeving activeren en opnieuw aandacht voor haar opeisen.

“De openingen die Hoofwijk creëert zijn als kleine scheurtjes. Met elk van haar werken is het alsof zij een wig in de situatie drijft, of een hoek ervan optilt.” — Leonie Persyn (S:PAM, Universiteit Gent)

Momenteel is zij artistiek leider bij SoAP – Space Oriented Artistic Practice (Maastricht, NL).

Robert Wilson (USA 1941-2025) is een invloedrijke theater- en operaregisseur, beeldend kunstenaar en scenograaf. Hij geldt als een van de belangrijkste vernieuwers van het internationale podiumkunstenveld sinds de late jaren zestig.

Wilson staat bekend om zijn sterk visuele, vaak trage en uiterst precieze theatertaal. Licht speelt een hoofdrol in zijn werk, net als minimalistische bewegingen, strakke composities en een bijna architectonische benadering van ruimte, tijd en stilte. Zijn voorstellingen zijn minder gericht op traditionele verhaallijnen en meer op zintuiglijke ervaring en beeldkracht.

Hij werkte samen met tal van toonaangevende kunstenaars, schrijvers en musici, onder wie componisten als Philip Glass en performers uit uiteenlopende disciplines. Zijn werk is te zien geweest op de grootste internationale podia en operahuizen.

Naast zijn theater- en operaproducties richtte Wilson The Watermill Center op, een interdisciplinair kunstinstituut in New York, waar kunstenaars uit de hele wereld samenkomen voor onderzoek, experiment en uitwisseling. Hier ontmoette hij ook Theun Mosk met wie hij samen de kunstwerken voor ‘Soundings’ ontwikkelde.

Reindert Wepko (Ruud) van de Wint (1942-2006) heeft zich in 1980 teruggetrokken in het oude binnenduingebied De Nollen, nadat hij het exposeren in Europese musea achter zich had gelaten. De Nollen werd zijn levenswerk. Van de Wint is onder meer bekend door zijn schilderingen in de Tweede Kamer en plafondschilderingen in het stadhuis van Groningen en het werkpaleis van Koningin Beatrix, Paleis Noordeinde. Daarnaast heeft hij zo’n vijfendertig sculpturen gerealiseerd die verspreid door Nederland staan. In 2002 werd een tentoonstelling van zijn werk georganiseerd in het Kröller-Müller Museum in Otterlo: R.W. van de Wint. Clair-obscur. Zeven beelden.

Susanne Luurs (1994) is beeldend kunstenaar die de invloed van menselijke keuzes en acties op de aarde onderzoekt. Met haar afstudeerwerk, het kleibad, won ze de Kunsteducatieprijs van Academie Minerva. In haar artistieke praktijk speelt educatie een belangrijke rol. Ze betrekt haar publiek bij haar verkenningen door middel van interactieve installaties en rituelen. Ze bevraagt de manier waarop we met de natuur omgaan. Ze maakt performances, installaties en schilderijen.

Myron Hamming (1994) wilde na een topsportcarrière als schaatser en jarenlang trainen voor zijn Olympische droom, iets compleet anders doen met zijn leven. Hij wilde wéér leren, zichzelf uitdagen op onbekend terrein en zich vervolgens in het diepe gooien. Hij zocht, vond de poëzie en viel voor het ritme, de klank en de urgentie.

Of simpeler gezegd: voor het vertellen van verhalen die mensen nooit zullen vergeten.

In zijn geboortestad Groningen is hij tussen 2021 en 2024 stadsdichter. Vlak voor zijn benoeming veroverde Myron de derde plaats tijdens de Martin Luther King Spoken Word Prijs, en werd hij Ambassadeur van de Vrijheid 2021 in Groningen. Kort daarna volgden samenwerkingen met o.a. de, AFAS Software, Nederlandse Spoorwegen, Postcode Loterij en Unilever.
Ook schrijft én treed hij op in o.a. Het Concertgebouw in Amsterdam, Tivoli Vredenburg in Utrecht en het AFAS Theater tijdens de EDISONS Jazz & Klassiek van 2022.

Hij trad eerder op voor Koningin Máxima en Prof. mr. Pieter van Vollenhoven. De optredens speelden een lange tijd de boventoon in zijn ontwikkeling als performer, maar de spoken word performances bleven niet onopgemerkt. En zo werd de woordkunstenaar in het voorjaar van 2022 benaderd door Ambo|Anthos Uitgevers in Amsterdam. Slechts negen maanden later verscheen zijn debuutbundel ‘Je droomt het niet zomaar’. Het succes van zijn debuutbundel bracht hem op plekken als Eus’ Boekenclub en de Libris Inspiratiedag 2023.

Sinds medio 2022 zit Myron bij het artiestenbureau Blue Luna en is hij nog steeds volop bezig om te doen wat hij het liefst doet; performen om de mooiste verhalen te delen.

Voor Sense of Place vertaalde Myron het manifest naar een spoken word performance.

Trudy Oosterhuis (1987) ziet het landschap als haar atelier. Materialen uit de natuur vormen het uitgangspunt van de werken die ze maakt. Op zoek naar het spanningsveld tussen organisch en geometrisch, heden en verleden, creëren en conserveren, cultuur en natuur, tussen mens en landschap. Haar werk nodigt de toeschouwer uit om dieper te kijken, en een nieuwe relatie met het landschap aan te gaan.

Haar atelier bevindt zich in een voormalige koestal in Thesinge. Samen met boeren, omwonenden, kunstenaars, cultureel ondernemers, docenten en visionairs verkent ze de toekomst van het landschap en de boerderij. Als kunstenaar ziet ze haar rol breder dan alleen het creëren van autonoom werk; ze denkt mee en organiseert activiteiten gericht op landschapsinrichting, duurzame energie en biodiversiteit.

Sofie Doeland (1986) studeerde in 2011 af aan de opleiding Scenografie, Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten.
Sindsdien is ze freelance scenograaf, theatermaker en ontwikkeld ze eigen installatiewerk.

“Ik ben beeldmaker en (decor)bouwer. Ik heb een geweldige werkplaats op het Domijn
in Weesp, waar ik alles kan doen en laten wat ik wil. Ik ontwerp bij mijn houtkachel met
uitzicht op het bos en bouw beneden tussen werkstof en machines.

Ik werk altijd locatiegericht. Het concept komt (bijna) altijd voort uit de plek waar ik werk
en gaat zowel inhoudelijke als qua vorm de interactie aan met het omringende landschap.
Ik ben gegrepen door plekken of situaties die niet zo zichtbaar zijn en neem ik de kijker
graag mee in een andere, hernieuwde blik op het alledaagse”.

Esther Kokmeijer (Dokkum, 1977), is een kunstenaar en ontdekkingsreiziger, momenteel woonachtig in Rotterdam en werkzaam over de hele wereld. Van 1996 tot 2001 studeerde ze grafisch ontwerp aan de Constantijn Huygens Academie, vervolgens aan het ArtEZ Institute of the Arts en leidde ze tien jaar lang haar eigen ontwerpstudio. Sinds 2008 werkt ze als zelfstandig kunstenaar.

In 2013 studeerde ze Arctische en Antarctische Wetenschappen, een minor aan de Rijksuniversiteit Groningen (RUG). Sinds 2013 werkt ze seizoensgebonden als expeditiefotograaf en poolgids, waarbij ze tijdens de Arctische zomer naar de Arctis vaart en tijdens de Antarctische zomer naar Antarctica. Ze is de oprichter van Antarktikos, een jaarlijks gedrukt tijdschrift dat uitsluitend is gewijd aan Antarctica en kunst en wetenschap samenbrengt. (www.antarktikos.com) Van 2015 tot 2023 was ze bestuurslid van de Association of Polar Early Career Scientists (APECS) in Nederland en organiseert ze samen met de NWO het jaarlijkse Dutch Polar Symposium.

Haar werk is wereldwijd tentoongesteld en gepubliceerd, ook publiceerde ze meerdere boeken en publicaties van haar eigen werk. Voor verschillende projecten bezocht ze 85 landen en nam ze deel aan langetermijnresidentieprogramma’s in Nederland, Indonesië, Zuid-Korea, Groenland, Antarctica, Spitsbergen, Duitsland, Frankrijk, Mongolië en China.