Dijk van een Wijf

Moetsje de krêft fan it Waad

Dyk fan in Wijf ferriist yn it lânskip, foarmd út de ierde sels. Stil en krêftich. Har linen trochbrekke it strakke patroan fan it agraryske lân en sille sichtber meitsje wat faak ûnsichtber bliuwt: de djippe ferbining tusken minsk en natuer. Se freget dy net om te sjen, mar om stil te stean. Hjir, dêr’t wetter en lân inoar reitsje, wurdt dúdlik hoe’t alles gearhinget. De natuer dy’t libbet, de minsken dy’t foarbykomme en de bewenners dy’t soargje – allegear binne se ûnderdiel fan dit lânskip.

Dijk van een Wijf 

Lâns de Waadkust, dêr’t wetter en ierde gearkomme, sil se har útwreidzje yn it lânskip — foarmd út klaai en sân, begroeid mei krûden en gers. Se is grut, sa’n 65 meter lang en pleatslik 8 oant 11 meter heech – krêftich en dochs sêft. Hjir, oan de râne fan de Sédyk, rjochtet se har út ’e ierde op, as in ode oan wat wie en wat noch komme sil. Wy neame har Dyk fan in Wijf, in oermoarke. Se is mear as in byld; se is in symboal. Fan lykwicht en beskerming. Fan oerfloed en ferbûnens. Har sêfte, rûne foarmen trochbrekke it strakke ritme fan diken en fjilden, as soe de natuer sels har stim útsjitte. Har hûd wurdt in mozaïek fan krûden en gers, dat meibyweegt mei de seizoenen. Hjir súzet en fladderet it libben – ynsekten fine in taflecht, fûgels in plak om te briede. Dit wurdt net allinnich in keunstwurk; it is in libjend eksperimint.

Tegearre mei ekologen en telers ûndersykje wy hoe’t de natuer har plak weromfinne kin yn in lânskip dat earder rjochtlutsen is. Dyk fan in Wijf daagt út, ynspirearret, en bringt wer kleur yn it monokrome agraryske byld.

Oer de foarm

Se leit dêr, oan ’e foet fan ’e Waaddyk by Easterbierrum — yn rêst. Útstrekt, mei har rêch tsjin ’e dyk en har gesicht nei de ierde. Yn har foarmen herkenst de fruchtberens fan ’e akkers, de krêft fan memme-ierde, de oermoarke. Net as myte, mar as in stille oanwêzigens yn it fjild.

Dyk fan in Wijf is opboud út ierde, begroeid mei in mingsel fan ynlânske krûden en gerssoarten. De seizoenen kleurje har hûd. It libbene oerflak lûkt ynsekten oan; fûgels fine der rêst en iten. Sa biedt se, neist skientme, ek beskutting – midden yn in lânskip dat foar it grutste part bepaald wurdt troch monokultuer en produksje.

De keunstner bringt mei Dyk fan in Wijf in ode oan biodiversiteit. Har foarmen herinnerje ús oan it lân dat fiedt en beskermet.

Oer de lokaasje

Dyk fan in Wijf ferriist oan ’e râne fan Easterbierrum, dêr’t de âlde Slachtedyk gearkomt mei de Waaddyk. Krekt op it plak dêr ‘Paad lans it Waad’ in bocht makket en him efkes it lân yn slingeret. In trap oer de seedyk jout tagong ta útsjoch op it keunstwurk.

Se leit op in eardere ôfslachdei, in plak dat eartiids tsjinne as opslach en no weromjûn is oan it lânskip. De ferheging yn it terrein foarmde de perfekte basis foar har foarm.

Dizze lokaasje markearret in wichtich knooppunt yn de Sense of Place-rûte lâns de Waadkust. Dyk fan in Wijf is de ferbinende skeakel tusken Broken Jug by Harns, de Terp fan de Takomst yn Blije en Wachtsje op Heech Wetter by Holwert. Se noaget dy út om stil te stean, te sjen en ûnderdiel te wurden fan it gruttere ferhaal dat hjir al iuwenlang ûntwikkelt.

.